„„Ogród pełen emocji” to wielowymiarowa opowieść o relacjach między rodzeństwem. To podzielona na tematyczne rozdziały opowieść o rodzinie. Poznajemy w niej trzy siostry, dziewczynki, które toczą wnikliwe rozmowy w dużej mierze poświęcone zwierzętom. Bo kontakt z naturą jest dla nich ważny i kształtuje ich wrażliwość. Wymieniają się pozyskanymi na różne sposoby informacjami dotyczącymi zwierząt rzadkich lub mało znanych. Zatem nie takich, z którymi można mieć do czynienia, na co dzień. To walor tej opowieści, dzięki której można dowiedzieć się wielu interesujących faktów na temat jenota, piórolotka, kaszalota czy kazuara, (którego łatwo pomylić z kuguarem). Młody czytelnik zapewne sam z własnej inicjatywy nie poszukiwałby oryginalnych informacji o świecie zwierząt. A przedstawione w takiej formie z łatwością trafią do wyobraźni i pozostaną w pamięci. Co prawda nie jest to książka przyrodnicza, jednak przyroda jest w niej obecna. Przyroda potrafi kształtować emocje, wyobraźnię i wrażliwość, jeśli patrzymy na nią z uwagą i rzeczywistą chęcią jej poznania i zrozumienia. Tak właśnie dzieje się w przypadku bohaterek „Ogrodu pełnego emocji”. One zapewne zawsze, nawet gdy już dorosną, będą z radością czekały na myszojelenia, który uwielbia pestki słonecznika. I wszyscy zasiądą pod krzakiem róży do herbatki.” Joanna Kamińska, pedagog.

„To bardzo ciekawie opisana relacja między siostrami. Każda z nich to inna, umiejętnie zarysowana osobowość. Najstarsza Klementyna jest pełna spokoju i uważności, przygląda się otoczeniu z mądrej perspektywy. Ciut od niej młodsza Alicja jest pasjonatką przyrody i pilną obserwatorką otaczającego świata o bardzo bujnej wyobraźni. A najmłodsza z całej trójki, wyrazista Laura, bywa często rozemocjonowana, hałaśliwa, emocje nie raz przejmują nad nią kontrolę. „Ogród pełen emocji” to zapis ich codzienności, każdy rozdział rozpoczyna krótki opis z notatnika Alicji przedstawiający zwierzę, które aktualnie zainspirowało dorastającą badaczkę. Ten ciekawy pomysł nie tylko buduje nić, wokół której koncentruje się fabuła książki, ale i wprowadza ożywczy kontekst opisywanej emocji, bo o nich tutaj głównie mowa. O wdzięczności, strachu, nudzie, przykrości, smutku… Dziewczynki na różne sposoby odkrywają, co znaczą dla nich te pojęcia i w toku rodzinnych rozmów wymieniają się swoimi spostrzeżeniami. Ewa Bolesta-Mroczek prowadzi fabułę interesująco i spokojnie. W tych prostych opowieściach wyczuć można silną siostrzaną więź, ciepło rodzinne, zrozumienie dla siebie samych, ale i pracę nad sobą konieczną do świadomego rozwoju. Ważnym elementem historii, choć wprowadzonym mimochodem, w bardzo naturalny sposób, jest także obecność osoby na wózku inwalidzkim – niepełnosprawność jest nadal bowiem bardzo rzadko spotykana w szerokiej literaturze dla dzieci. A wszystkie te elementy skomponowane zostały w wolnej od dydaktyzmu, a mądrej opowieści.” Magazyn Dzieci.